28 novembre 2007
Bilan de ce premier tour de compétition
Chaque semaine, Manu Leroy, le gardien de Louvain, reçoit « carte blanche » pour nous livrer ses impressions sur la journée de championnat précédente.
De eerste ronde werd vorige zondag afgesloten. Veel stond er niet meer op het spel op de laatste speeldag. Herakles wist zich bij bij de andere titelpretendenten te scharen, Orée beet in het zand ondanks een overwinning tegen Beerschot. Zondag begint de tweede ronde, tijd dus voor een evaluatie.
1. “Kampioen van de eerste ronde” Waterloo Ducks (8 overwinningen, 2 draws, 1 nederlaag, 43 goals voor, 18 goals tegen, 26 punten)
De vice-kampioen begon aarzelend aan zijn campagne, maar wist uiteindelijk ondanks de min of meer zware blessures van Chouchou De Saedeleer, Luycx, De Cock en Dohmen zich makkelijk te plaatsen voor de top-6. Dé speler in vorm was de Argentijn Garetta, die na een minder seizoen er weer helemaal lijkt te staan. Scoort makkelijk (zowel strafcorners als velddoelpunten) en doet de ploeg draaien in zijn eentje. Opmerkelijk ook dat ondanks het zware programma van de internationals, de Ducks helemaal bovenaan staan en de beste verdediging en aanval hebben. Tel daarbij dat ze zich wisten te plaatsen voor de tweede ronde van de Euroleague in de “poule des doods” na knappe gelijke spelen tegen HGC en Club an der Alster. Ze hebben de titel “Kampioen van de eerste ronde niet gestolen. Spijtig genoeg is die titel slechts puur symbolisch... Watducks opent de tweede ronde thuis tegen Leuven.
2. “De bevestiging”: Antwerp (8 overwinningen, 0 draws, 3 nederlagen, 38 goals voor, 26 goals tegen, 24 punten)
Na het schitterende seizoen 2006-2007 met als orgelpunt de kampioenstitel, stonden er de nodige vraagtekens bij Antwerp voor aanvang van dit seizoen. Nogal wat dragende spelers vertrokken (Bishop, Commens) en werden vervangen door eigen jeugd en de relatief onbekende Tobita. Desondanks was Antwerp de regelmatigste ploeg van de eerste ronde. De Rood-witten stonden bijna de hele eerste ronde 1ste of 2de in de rangschikking. En als het vloeiende spel van vorig jaar af en toe wat minder was, wisten ze dat te compenseren met een efficiënte strafcorner: Tobita stond regelmatig aan het kanon met zijn krachtige sleeppush. Antwerp plaatste zich ook voor de 2de ronde van de EHL al was het met minder glans dan de concurrent uit Waterloo. Een interessante kanttekening: Antwerp leed zijn 3 nederlagen tegen concurrenten uit de top-6: Dragons, Leuven en Watducks... Antwerp speelt volgende week tegen Leopold.
3. “De wederopstanding”: Dragons (7 overwinningen, 2 draws, 2 nederlagen, 41 goals voor, 24 goals tegen, 23 punten)
Dragons kende vorig jaar een naar Brasschaatse normen “dramatisch” seizoen. De draken wisten zich niet te plaatsen voor de play-offs ondanks sprekende transfers. Dit jaar werd de geldbeugel opnieuw boven gehaald: Bart Van Lith werd aangetrokken, Michel Kinnen werd assistent-coach, Belgisch international Petre werd teruggehaald uit Holland en er werd een blik Hollanders opengetrokken: Van der Pant, Maes, Tuite, Van der Venne en Veldhof kwamen de rangen versterken. Ook Dijkshoorn werd opnieuw van stal gehaald, na een sabbatjaar. Dragons kende niet veel problemen om zich in de top-6 te nestelen ondanks niet altijd even vloeiend hockey. In de moeilijke momenten konden ze steeds rekenen op een ontketende Dekeyser die met zijn verschroeiende corner de netten meer dan eens bol zette. Eens de nieuwe spelers volledig ingepast zijn, wordt Dragons een te duchten tegenstander. Ze starten volgende week tegen Herakles, op papier het zwakke broertje.
4. “Grijs met gouden randje”: Leuven (7 overwinningen, 2 draws, 2 nederlagen, 40 goals voor, 25 goals tegen, 23 punten)
Leuven verloor vorig seizoen in de halve finale van de play-offs van de latere kampioen, Antwerp. De ploeg bleef vrijwel intact: de gebroeders Quemada bleven, en de Belgische internationals Gucassoff en Houssein kwamen erbij. Leuven werd voor het seizoen dan ook door velen getipt als favoriet voor de titel. Hoewel de Leuvenaars zich vrij moeiteloos plaatsten, zijn ze nog niet op kruissnelheid. Tot nu toe was het spel weinig sprankelend en grijs. Groot voordeel is de ervaring (de meeste spelers spelen al jaren samen) en de goede strafcorner waar Gucassoff en Quemada evenwaaridge alternatieven voor mekaar zijn. Nog te noteren dat Leuven de Gouden Stick in zijn rangen heeft: Fabrice Bourdeaud‘hui versloeg favorieten Commens en Vandeweghe en bewijst wekelijks dat hij die onderscheiding niet gestolen heeft. De ploeg uit de universiteitsstad mag zondag gelijk vol aan de bak: uit bij Watducks!
5. “De verrassing”: Léopold (7 overwinningen, 1 draw, 3 nederlagen, 31 goals voor, 20 goals tegen, 22 punten)
Voor aanvang van het seizoen waren er weinig mensen die hun hand in het vuur zouden gestoken hebben voor de kwalificatie van Leopold. De Brusselse trots verloor immers heel wat key-players: Dohmen trok naar Watducks, Houssein naar Leuven, Deneumostier stopte. Leopold deed nauwelijks transfers en gaf de eigen jeugd voluit zijn kans. Die jeugdige inbreng, aangevuld met een paar oude rotten als Letier, Denis, Moreau, Herman, Collin of Toussaint bleek een winnende combinatie. Een echte verrassing zijn ze misschien niet, het feit dat ze zich zo makkelijk wisten te plaatsen is toch enigszins opmerkelijk.
6. “De revelatie”: Herakles (5 overwinningen, 1 draw, 5 gelijke spelen, 26 goals voor, 35 goals tegen, 16 punten)
Vorig seizoen kende Herakles een desastreuze eerste ronde, maar wist zich in de tweede ronde relatief makkelijk te handhaven bij de elite. Er kwam een nieuwe coach en “meubelstuk” Schuermans was weer helemaal fit. Tegen de verwachtingen in deed de club uit Lier het uitstekend met een jonge ploeg en een sterke strafcorner. Coach Collignon verdient een eervolle vermelding omdat hij de ploeg weer aan het hockeyen kreeg en bovendien perfect de druk wist af te houden in de beslissende fase. De kwalificatie hing heel even aan een zijden draadje (na de gelijkmaker van Uccle op enkele minuten van het einde), maar het typeert de ploeg dat ze er bleven in geloven en onmiddellijk daarna de goal van de kwalificatie wisten te maken. In de tweede ronde moet niets, alles mag. Dat is een leuk uitgangspunt om vrank en vrij te hockeyen. Benieuwd tot wat de Lierenaars nog in staat zijn.
7. “Ploeg van de toekomst”: Orée (4 overwinningen, 3 draws, 4 nederlagen, 24 goals voor, 27 goals tegen, 15 punten)
Orée knokte zich na een matige seizoensstart knap terug, maar kwam uiteindelijk nipt tekort. Op de keper beschouwd doen de 2 verliespunten tegen Wellington hun de das om. Toch een knappe prestatie met een jonge en relatief onervaren ploeg. Als alle jonge talenten blijven, zal Orée de komende jaren opnieuw meedoen voor de prijzen. Gaan een vervelende tweede ronde tegemoet.
8. “De karakterploeg” Pingouin (3 overwinningen, 2 draws, 6 nederlagen, 28 goals voor, 42 goals tegen, 11 punten).
De revelatie van het seizoensbegin, maar vergooide zijn kansen op een plaats in de top-6 door tegen staartploegen punten te verliezen. De kern is misschien niet de meest talenvolle, maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door karakter en enthousiasme.
9. “Te weinig”: Uccle Sport (2 overwinningen, 2 draws, 7 nederlagen, 25 goals voor, 33 goals tegen, 8 punten)
Uccle miste vorig seizoen nipt de top-6 en leek goed gewapend om dit jaar een gooi te doen naar die top-6. Het leek er heel lang op dat Uccle zou slagen in zijn missie, maar dat was vooral te wijten aan het falen van de concurrentie. Als je echter maar 2 keer weet te winnen en de 2de slechtste aanval hebt, dan moet je toegeven dat het allemaal te weinig was. 1 lichtpunt, de jonge Tom Boon die zich ontpopte tot een van de revelaties van de eerste ronde.
10. “De ontgoocheling”: Beerschot (2 overwinningen, 1 draw, 8 nederlagen, 30 goals tegen, 40 goals tegen, 7 punten)
Vorig jaar dé revelatie: plaatste zich voor de top-6 en sprokkelde in de tweede ronde ook nog aardig wat punten. Maar zoals zo vaak is, bevestigen altijd moeilijker dan verrassen. De ploeg was een schim van zichzelf ondanks de transfer van Juan Gilardi. De twee Goldberg kregen de trein maar niet op de rails. Hopelijk kunnen ze zich opladen voor een tweede ronde met tweedeklassers...
11. “Koning van de gelijke spelen”: Racing (0 overwinningen, 6 draws, 5 nederlagen, 30 goals voor, 40 goals tegen, 6 punten)
Speelde vorig jaar als nieuwkomer in de hoofdklasse fris van de lever en wist zich makkelijk te handhaven bij de elite. Dit jaar waren de verwachtingen hooggespannen: de coach wilde een gooi doen naar de top-6. Ondanks aanvallend en bij vlagen mooi hockey konden de “ratten” niet 1 keer winnen en met 6 gelijke spelen schiet je ook niet echt op. Benieuwd of Tchouk Truyens kan blijven weerstaan aan de lokroep van de topploegen...
12.”Het zwakke broertje”: Wellington (1 overwinning, 2 draws, 8 nederlagen, 22 goals voor, 48 goals tegen, 5 punten)
Ontegensprekelijk de zwakste ploeg van de hoofdklasse. Doet de discussie weer oplaaien om van 12 naar 10 ploegen over te gaan in de hoogste afdeling (Bert Wentink kaart dit aan in Hockey Magazine).
Manu Leroy
Commentaires
Poster un commentaire
Rétroliens
URL pour faire un rétrolien vers ce message :
http://www.canalblog.com/cf/fe/tb/?bid=322355&pid=7059499
Liens vers des weblogs qui référencent ce message :